പതിനെട്ടാം തിയതി ആണ് ഞാന് അവസ്സാനമായിട്ടു ബ്ലോഗില് എഴുതിയത്.പത്തൊന്പതാം തിയതി വീട്ടില് പോയി....നേരത്തെ പറഞ്ഞതാണ്, ഇപ്പ്രാവശ്യം ട്രെയിനില് ആണ് പോയതും വന്നതും.പോയപ്പോ വലിയ വിഷമങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.നല്ല രസമായിരുന്നു. വരുമ്പോള് ട്രെയിന് രണ്ടു മണിക്കൂര് വൈകി. പക്ഷെ എട്ടുമണിക്ക് പോണ്ടിച്ചേരിയില് എത്താന് പട്ടി.അതുകൊണ്ട് കൃത്ത്യ സമയത്ത് ഓഫീസിലും പോകാന് പറ്റി.
പതിനെട്ടാം തിയതി രാത്രിയായിരുന്നു പോകാനുള്ള ട്രെയിന്. അന്ന് രമ്യയുടെ കല്യാണമാണ്, വൈകിട്ട് ഏഴുമണിക്കായിരുന്നു റിസപ്ഷന്. ഞങ്ങള് കമ്പനി ബസ്സില് തന്നെ അവിടെ എത്തി, പക്ഷെ ഏഴരയായിട്ടും റിസപ്ഷന് തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.അവിടെ കോവിലില് എന്തൊക്കെയോ ചടങ്ങുകള് കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് ഇവിടെ മണ്ഡപത്തില് പെണ്ണും ചെറുക്കാനും വരിക, എനിക്ക് 7:40 നു എങ്കിലും തിരിച്ചില്ലെങ്കില് കിരുത്ത്യ സമയത്ത് വില്ലുപുരത്ത് എത്താന് കഴിയില്ല.മണ്ഡപത്തില് വാതിലില് തന്നെ ചെക്കനും പെണ്ണും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള് ആശംസകള് നേര്ന്നു അകത്തേക്ക് പോയി. പെണ്ണും ച്രുക്കാനും അമ്പലത്തില് പ്രാര്ഥിക്കാന് പോയി. പക്ഷേ ഏഴേമുക്കാല് ആയിട്ടും അവരെത്തിയില്ല. ഇനിയും താമസിച്ചാല് എന്റെ വണ്ടി പോകും. ഞാന് എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ബൈകില് ബസ് സ്ടാന്റിലോട്ടു വിട്ടു. ആവനെന്നെ വിട്ടിട്ടു പോയി. രണ്ടു മിനിറ്റ് ആയിട്ടുണ്ടാവില്ല മഴ ചെറുതായിട്ട് പെയ്യാന് തുടങ്ങി. വില്ലുപുരത്ത്തിനു ബസ്സ് ഒന്നും വരുന്നില്ല. ഒരു മരത്തിന്റെ ചുവട്ടില് മഴ കൊല്ലാതെ ഒതുങ്ങി നിന്നു. ഒരു ബസ്സ് വന്നു പെട്ടെന്ന് മഴയും നിന്നു. വല്ല വിധേനയും ബസ്സില് കയറി. സീറ്റ് ഒന്നും കിട്ടിയില്ല. ബസ്സ് വിട്ടതും മഴ തുടങ്ങി. ഭയങ്കര മഴ. ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പുകളില് നിന്നും ബസ്സില് കയറാന് പോലും ആര്ക്കും കഴിയുന്നില്ല. അത്രയ്ക്ക് മഴ.വില്ലുപുരം വരെ മഴയുണ്ടായിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് ഞാന് സ്റ്റോപ്പില് ഇറങ്ങുബഴെക്കും മഴ നിന്നു. (ദൈവത്തിന്റെ കാരുണ്യം അല്ലാതെന്തു പറയാന്). റെയില്വേ സ്റ്റേഷനില് എത്തി. അനന്തപുരി അതിവേഗ തീവണ്ടിയെ കുറിച്ചു യാതൊരു വിവരവും ആരും പറയുന്നുമില്ല ഒരിടത്തും കുറിചിട്ടിട്ടുമില്ല. ഇനി മഴ കാരണം ട്രെയിന് റദ്ദ് ആക്കുക വല്ലതും ചെയ്തോ ആവോ. തൊട്ട് മുന്നേ വരേണ്ട നാഗര്കോയില് അതിവേഗ വണ്ടിയും എത്തിയിട്ടില്ല. അതിന്റെ സമയം മാറ്റികൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. 9:൨൦- ഇല് നിന്നും 9:40 പിന്നെ 9:45 അവസാനം 10:00 മണിക്ക് നാഗര്കോയില് വണ്ടി വന്നു. 9:50 വരേണ്ട അനന്തപുരി വണ്ടിയുടെ സമയം 10:10 ആക്കി.പക്ഷെ പിന്നീട് മാറ്റിയില്ല. കൃത്ത്യം പത്തേ പത്തിന് വണ്ടി വന്നു. ഓടി പിടിച്ചു വണ്ടിയില് കയറി. എന്റേത് ബി ടു ആയിരുന്നു. ഞാന് ഓര്ക്കാതെ ബി വണ്ണില് കയറി, സീറ്റില് നോക്കിയപ്പോള് ഒരാള് സുകമായി കിടന്നുറങ്ങുന്നു. വീണ്ടും ടിക്കറ്റ് എടുത്തു നോക്കിയപ്പോഴാണ് എന്റെത് ബി ടു ആണെന്ന് ഓര്ത്തത്. നേരെ ബി ടു വിലോട്റ്റ്. ടി ടി ആര് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്റേത് പന്ത്രണ്ടാമത്തെ സീറ്റ് ആയിരുന്നു. അത് മാറ്റി എനിക്ക് നാലാമത്തെ സീറ്റ് തന്നു.കുഴപ്പമില്ല അതും ലോവര് ബര്ത്ത് തന്നെ.ഷൂ ഒക്കെ അഴിച്ചു മാറ്റി കിടന്നതോര്മ്മയുണ്ട്. പിന്നെ കാലത്ത് ആര് മണിക്കാണ് കണ്ണ് തുറന്നത്..നെല്ലായ് അഥവാ തിരുനെല്വേലിയില് എത്തിയപ്പോ. അല്വാര് അല്വാര് തിരുനെല്വേലി അല്വാര് എന്ന വിളികേട്ടാണ് എണീറ്റത്. നേരെ പല്ല് തേച്ചു. ഒരു ചായ കുടിച്ചു ട്രെയിന് അപ്പോഴേക്കും തിരുനെല്വേലി വിട്ടിരുന്നു. വീണ്ടും കേട്ട് അല്വാര് വിളി. അരക്കിലോ ആലുവ വാങ്ങിച്ചു. തിരുനെല്വേലി ആലുവ എന്ന് കേള്ക്കുമ്പോ എനിക്ക് ബാലാ ചേട്ടനെ ഓര്മവരും. നോറിങ്കോ യില് എന്റെ കുടെ ജോലിചെയ്തിരുന്ന ആളാണ് ബാല. തിരുനെല്വേലി ആണ് സ്വദേശം. വീട്ടില് പോയി വരുംബഴൊക്കെ ആലുവാ കൊണ്ടുവരും. വണ്ടി നീങ്ങികൊണ്ടിരുന്നു. നാഗര്കോയില് എത്തി. ഇവിടെ വച്ചു എഞ്ചിന് മാറ്റും. നാഗര്കോയി - തിരുവനന്തപുരം റെയില് പാത വൈദ്യുതീകരിച്ച്ചിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് ഡീസല് എഞ്ചിന് ഘടുപ്പിക്കണം.
ലാപ്ടോപില് പാട്ടും ഇട്ടു ഞാന് അങ്ങനെ ഇരുന്നു.ജയം രവിയുടെ പുതിയ പടത്തിലെ ഒരു പാട്ട എന്നെ വല്ലാതെ ആകര്ഷിച്ചു.എങ്കെയും കാതല് അന്നാണ് പടത്തിന്റെ പേര്. അതില് നെഞ്ചില് നെഞ്ചില് ...എന്നുതുടങ്ങുന്ന പാട്ടാണത്.വണ്ടി സ്റ്റേഷന് വിട്ടു. ഇനി കുറച്ചു സമത്തെ യാത്ര മാത്രം.
മൊബൈല് ഫോണ് മുഴങ്ങി. പപ്പയാണ് വിളിക്കുന്നത്. പപ്പയ്ക്ക് ഇന്ന് സ്കുള് കുട്ടികളെയും കൊണ്ട് സ്റ്റേടിയത്തില് പോകണം .സ്പോര്ട്സ് മീറ്റ് നടക്കുന്നുണ്ട്. അതിനിടയില് വീട്ടിലെ നാളത്തെ പാര്ട്ടി യുടെ തിരക്കും. സ്റ്റേഷനില് എത്തുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്നേ വിളിക്കാന് പറഞ്ഞു. പപ്പ കാറുമായി വരാം എന്ന്. ഞാന് ഒകെ പറഞ്ഞു ഫോണ് വെച്ചു.
ചെരുതായിട്ടൊന്നു മയങ്ങി. ഉണര്ന്നപ്പോ നെയ്യാറ്റിന്കര സ്റ്റെഷനിലാണ് വണ്ടി.ഇന് ഇരുപതു മിനിട്ടിനുള്ളില് വണ്ടി തിരുവനന്തപുരത്തെത്തും. ഞാന് പപ്പയ്ക്ക് ഫോണ് ചെയ്യാന് തുടങ്ങുംബഴേക്കും പപ്പ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു. പപ്പ ചാലയില് വണ്ടി ഒതുക്കി വൈറ്റ് ചെയ്യുകയാണ്. ഇനിയും ഇരുപതു മിനിറ്റ് എടുക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞു ഫോണ് വെച്ചു. കൃത്ത്യം പതിനൊന്നു ഇരുപതായപ്പോഴേക്കും വണ്ടി സ്റ്റേഷനില് എത്തി. ഞാന് ഉടനെ പപ്പയ്ക്ക് ഫോണ് ചെയ്തു. അങ്ങനെ വീട്ടില് എത്തി.
പാര്ട്ടിക്കുള്ള സാധനങ്ങളെല്ലാം വാങ്ങികഴിഞ്ഞു. വീണ്ടും വീണ്ടും എന്തെങ്കിലും മറന്നോ എന്ന് നോക്കുകയാണ് പപ്പ. ഞാന് കാപ്പിയൊക്കെ കുടിച്ചു വിശ്രമിക്കുംബോഴേക്കും പന്തലിടാന് ആളെത്തി. ഞാന് അവരെ സഹായിക്കാന് പോയില്ല. എന്തോ യാത്രയുടെ മടുപ്പ് അങ്ങനെ എന്നിലുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന് അമ്മയെ ചുറ്റിപറ്റി കുടുംബ വിശേഷവും ചോദിച്ചു അങ്ങനെ നിന്നു.
പന്തലിട്ടു കഴിഞ്ഞു കസ്സെരയും മേശയും ഒക്കെ പിടിച്ചിടാന് ഞാനും സഹായിച്ചു. പാചകത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങള്. പിന്നെ അങ്ങനെ പലതും.ജോലികള് ഒന്നൊന്നായി അങ്ങനെ ഒതുങ്ങി.മേലേ മേശയും മറ്റും ചിട്ടയോടെ ഇടണം. പിന്നെ മേശ വിരിപ്പ്, കസേരകളും മറ്റും ഇടണം. പപ്പ ഐടിയകള് പലതും പറഞ്ഞു, അങ്ങനെ മേശയും കസേരയും ഒക്കെ പിടിച്ചിട്ടു. ഭംഗിയായി എന്ന് പപ്പയ്ക്ക് ബോധ്യം വന്നതിനുശേഷമാണ് ഞങ്ങള് വീട്ടിലോട്ടു വന്നത്.
നാളെ ഒരു സുപ്രധാന ദിവസമാണ്. ഇതുവരെ നാട്ടില് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സംഭവം. എബടെ ഭാവി ഭാര്യയുടെ വീട്ടില് നിന്നും അവരും ബന്ധുക്കളുമായി എന്റെ വീട്ടിലോട്ടു വരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കള് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലും ഉണ്ടാവും. മോതിരക്കല്യാണം ആണെന്ന് ആരും തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. ഒരു ബന്ധു സംഗമം. പക്ഷേ ഒത്തിരി നാല് കൂടിയിട്ടാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു സംഭവം നടക്കുന്നത്. പിന്നെ മറ്റൊരു സവിശേഷത കൂടിയുണ്ട്. അമ്മയുടെ കുടുംബത്തിലെ ആദ്യ ആണ്തരിയുടെ വിവാഹ സംഭാന്ധമായ വിഷയമാണ് അതുകൊണ്ട് എല്ലാ ബന്ധുക്കളും വന്നിട്ടുണ്ട്. ആകെ ഒരു സന്തോഷം തോന്നി എനിക്ക്.
ചടങ്ങുകള് എന്ന് പറയാന് ഒന്നുമില്ല. ജഗതി പള്ളിയിലെ അച്ചനും, പാമാംകോട് പള്ളിയിലെ അച്ചനും വന്നിരുന്നു. അവര് പാട്ട് പാടി പ്രാര്ത്ഥിച്ചു. പിന്നെ ബന്ധുക്കള് പരസ്പരം പരിചയപെടുത്തി.അങ്ങനെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ അവസാനിച്ചു. പിന്നെ ഉണ് കഴിക്കാന് എല്ലാവരെയും പന്തളിലോട്ടു ക്ഷണിച്ചു. എല്ലാരും ഉണൊക്കെ കഴിഞ്ഞു കുറെ നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു. പിന്നെ സന്തോഷത്തോടെ പിരിഞ്ഞു. എനിക്കും സന്തോഷമായി.
എന്നും ഉച്ചയ്ക്ക് മഴ പതിവാണ് പക്ഷേ ഇന്ന് കിരച്ച്ചു നേരം മഴ വിട്ടു നിന്നു. എണ്ണം മംഗളമായി എന്ന് ഒരു ആശീര്വാദം പോലെ കുറച്ചു നേരം മാത്രം മഴ പെയ്തു. വല്യമ്മയും ടിറ്റി ചേച്ചിയും ഏഞ്ചലോയും, കുറേ നേരം ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ അവരും പോയി. ചേച്ചിയും പിള്ളാരും കാലത്ത് തന്നെ എത്തിയിരുന്നു. പക്ഷേ പില്ലാര്ക്കൊരു ഉത്സാഹമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷെ ഇത്രയധികള് ആളുകളെ കണ്ടപ്പോള് ഉണ്ടായ ഒരു മൌനമായിരിക്കും. ഏഞ്ചലോ യുടെയും ടിറ്റി ചെച്ച്ചിയുറെയും മകന് ആയ അനുഗ്രഹീതും ചേച്ചിയുടെ മകന് ജോസെഫും ഭയങ്കര കൂട്ടുകാരാണ്. മുന്പൊരു ദിവസം ഇവിടെ വന്നിരുന്നപ്പോ ഭയങ്കര കളിയായിരുന്നു രണ്ടു പേരും. ഇന്ന് ജോസെഫ് അല്പ്പം സ്വാര്തധനായോ എന്നൊരു സംശയം. അവന് അവന്റെ സൈകിളും ചവുട്ടി അങ്ങനെ കറങ്ങി നടന്നു. കുഞ്ഞുമറിയ ആകെ കരച്ചിലായിരുന്നു വന്നപ്പോ. ബന്ധുക്കള് ആദ്യമായിട്ടാണ് കുഞ്ഞുമാരിയായ കാണുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എന്നാരു അവളെ എടുത്തുകൊണ്ട് നടക്കുവായിരുന്നു. ഇപ്പൊ ഉറക്കം വന്നിട്ടും അമ്മയുടെ കൂടെ ചിരിച്ചു കളിച്ചു ഇരിക്കയാനവള്. ചേച്ചിക്കിന്നു തന്നെ തിരിച്ചു പോകണം. പുതിയ ഓഫീസ്സ് തുടങ്ങുന്നതിന്റെ തിരക്കിലാണ് ഇപ്പൊ അവള്.
അങ്ങനെ ആ സുധിനവും കഴിഞ്ഞു പോയി. ഇന്ന് ഞായറാഴ്ച. കാലത്ത് പള്ളിയില് പോയി. ആരാധന കഴിഞ്ഞു, ഞാനും പപ്പയും കൂടെ ഒരു ചായ കുടിക്കാന് പുറത്തിറങ്ങി. സണ്ടേ സ്കുള് കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് പാട്ട് ക്ലാസ്. പപ്പ അവിടത്തെ ക്വയര് മാസ്റ്ററാണ്. ഇനി ഒരു മണിക്കൂര് സമയമുണ്ട് അതാണ് ഒരു ചായ കുടിക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചത്.പതിവ് ചായക്കട ഇല്ല. ഇനി ജഗതി ജങ്ക്ഷനില് പോണം. സമയമുള്ളതുകൊണ്ട് നടക്കാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ചായക്കടയില് പോയി രണ് പരിപ്പുവടയും ചായയും കഴിച്ചു. തിരച്ചു നടക്കുമ്പോഴാണ് അമ്മയുടെ ഫോണ് സണ്ടേ സ്കൂള് പരീക്ഷ കാരണം സണ്ടേ സ്കൂള് പെട്റെന്നവസാനിപ്പിച്ച്ചു പിള്ളാര്ക്ക് പഠിക്കാനുള്ള സമയം കൊടുക്കണം എന്നത് കൊണ്ടാണിത്.അമ്മയോട് തുടങ്ങാന് പറഞ്ഞിട്ട് ഞങ്ങള് വേഗം നടന്നു. പിന്നെ പാട്ട് ക്ലാസ് നടന്നു. ഞാന് നിതിന് നെ ഒടകുഴല് വായിക്കാന് പഠിപ്പിക്കാന് തുടങ്ങി. ക്രിസ്മസ് നാളുകളില് കരോള് പാടുമ്പോള് ഒഴിച്ച്ചുകൂടാനാവാത്ത്ത ഒരു സംഗീതോപകരനമാണ് ഒടകുഴല്. ഞാന് രണ്ടു വര്ഷം മുന്പ് ജഗതി സഭയിലെ നാലുപേരെ പഠിപ്പിക്കാന് തുടങ്ങിയതാണ്. നിതിന് മാത്രം താത്പര്യത്തോടെ തുടര്ന്നു. ഞാന് അവധിക്കു വരുമ്പോള് മാത്രമാണ് ക്ലാസ്സുകള്. നിതിന് മിടുക്കനാണ് പഠിപ്പിച്ച്ചതൊക്കെ അവന് നന്നായി പരിശീലിക്കാറുണ്ട്. ആവന് എന്നെ ഗുരു എന്നും ഞാന് അവനെ ശിഷ്യന് എന്നും ആണ് വിളിക്കുന്നത്. തമാശക്ക് തുടങ്ങിയതാണ്, പക്ഷേ ഇപ്പൊ അതൊരു ശീലമായി.
ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം അമ്മയ്ക്ക് കാരക്കോണത്ത് ഒരു സഭയില് പ്രസംഗമുണ്ട്.
എന്നെ റെയില്വേ സ്റ്റേഷനില് കൊണ്ടാക്കാന് പറ്റില്ല എന്നത് പപ്പയെയും അമ്മയെയും വിഷമത്തിലാക്കി.ഇത് ഇന്നും ഇന്നലെയും തുടങ്ങിയതല്ല. ഞാന് ത്രിശൂരില് പഠിക്കുമ്പോള് തൊട്ടു കാണുന്നതാണ്. അവസാനം എന്നെ സ്റ്റേഷനില് ആക്കിയിട്ടു പോകാമെന്നായി രണ്ടുപേരും. ഒറ്റ പ്രശ്നമേയുള്ളു ഞാന് രണ്ടു മണിക്കൂര് റെയില്വേ സ്റ്റേഷനില് ഇരിക്കേണ്ടി വരും. അതെനിക്കൊരു പ്രശ്നമുള്ള കാര്യമേയല്ല. അതിലും വലിയ കാത്തിരിപ്പാണ് ട്രെയിനിനുള്ളില് ചില നേരം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരിക.
ഞാന് ചെല്ലുമ്പോള് വണ്ടി നാലാമത്തെ പ്ലാട്ഫോമില് ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ലൈറ്റ് ഒന്നും ഓണ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ഒന്നാമത്തെ പ്ലട്ഫോമില് തന്നെ ഇരുന്നു. മുന്നിലെ എല് സി ടി സ്ക്രീനില് പുതിയ സിനിമകളുടെ ട്രെയിലറുകള് പ്രദര്ശിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. ഉച്ചഭാഷിനിയിലോറെ വണ്ടി പുറപ്പെടുന്ന സമയവും പ്ലാറ്റ്ഫോമും വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോള് ഞാന് നാലാമത്തെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് മെല്ലെ പോയി. ബോഗി കണ്ടു പിടിച്ചു അകത്തു കയറിയപ്പോള് നല്ല ചൂട് അതുകൊണ്ട് പുറത്തുതന്നെ ഇരുന്നു. ഒരു കുപ്പി വെള്ളം വാങ്ങാന് അടുത്തുള്ള കടയിലോട്ടു പോയി. ഒരു ബോട്ടില് വെള്ളത്തിനു പന്ത്രണ്ടു രൂപ. എന്റെ കയ്യില് പന്ത്രണ് രൂപ യുണ്ട്, പക്ഷേ രണ്ടു രൂപ ..എന്താ പറയാ ...കണ്ടാല് തിരിച്ചറിയാന് പറ്റാത്തത്ര വിരൂപമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാന് കടക്കാരനോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. പിന്നെ എന്റെ കയ്യില് ഉള്ളത് അമ്മ തന്ന നൂറു രൂപയാണ്. ഞാന് എപ്പോ യാത്ര പോയാലും അമ്മയുടെ വക ഒരു നൂറു രൂപ എനിക്ക് പതിവുള്ളതാണ് ആദ്യമൊക്കെ ഞാം അത് ചിലവാക്കിയിരുന്നു. പക്ഷെ കുറച്ചു ദിവസ്സമായി ഞാന് ഈ രൂപ കൂട്ടിവയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ഇന്ന് വേറെ വഴിയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാന് നൂറു രൂപാ കൊടുത്തു. സാര് ചെയ്ഞ്ച് ഇല്ല എന്തെങ്കിലും കൂടി വാങ്ങു...ഉം ശരി ...ഞാന് ഒരു ബണ് പായ്ക്കട്റ്റ് വാങ്ങി. നേരെ കമ്പാര്ട്ട് മെന്റില് സീറ്റില് ചെന്നിരുന്നു. അവിടെ ഒരു മദ്യവയസ്സ്ക്കനുണ്ട് വളരെ കാലത്തിനു ശേഷം അദ്ദേഹം ട്രെയിനില് യാത്ര ചെയ്യുകയാണ്. യുണയിട്ടറ്റ് ഇന്ഷുറന്സ് ലെ ഒരു ഉദ്ദ്യോഗസ്ഥന് ആണദ്ദേഹം. ചെന്നയില് ഒരു പരിശീലനത്തിന് പോകുകയാണ്. ഞങ്ങള് കുറേ നേരം സംസ്സാരിച്ചിരുന്നു. കൂടെ ഒരാള് കൂടി വന്നു. അദ്ദേഹം ചെന്നൈ സ്വദേശിയാണ്.നമ്മുടെ ഇന്ഷുറന്സ് ആള് ചെന്നൈ സ്വദേശിയോട് തനിക്കു ചെന്നെത്തേണ്ട സ്ധലത്തെകുരിച്ച്ചു ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കുകയാണ്.
ഞാന് ലാപ്ടോപ് തുറന്നു ഇന്റര്നെറ്റില് മെയിലും മറ്റും നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു. കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോ വണ്ടി പുറപെട്ടു. ലാപ്ടോപില് ' ഇന് ഗോസ്റ്റ് ഹവ്സ് ഇന് ' എന്ന സിനിമ കാണാന് തുടങ്ങി. എല്ലാരും കണ്ട പടമായതുകൊണ്ട് കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോ ജയന്റെ കരിമ്പന എന്ന സിനിമ ഇട്ടു. ഫുള് ഹൌസ് ആയിരുന്നു. എല്ലാര്ക്കും ജയന്റെ സിനെമയായതുകൊന്ദ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. സിനിമ കഴിഞ്ഞപ്പോ ഏഴുമണിയായി .അമ്മ തന്ന പൊതിച്ചോറും കഴിച്ചു ഞാന് ഉറങ്ങാന് കിടന്നു. നേരം പോയതറിഞ്ഞില്ല. നാല് മണി ആയപ്പോ എണീറ്റു. 5:10 നു ട്രെയിന് വില്ലുപുരതെത്തെത്തും ഞാന് നാലരയായപ്പോ ബെര്ത്തില് നിന്നും ഇറങ്ങി നെറ്റില് വണ്ടിയുടെ ശെഡ്യൂള് നോക്കി. തിരുചിരപള്ളി, വിരുധാച്ചലം ജങ്ക്ഷന്, അതുകഴിഞ്ഞ് വില്ലുപുരം. പുറത്ത് നോക്കിയപ്പോള് ട്രെയിന് അരിയല്ലൂര് എന്ന സ്ഥലത്താണ് ഞാന് വിചാരിച്ചു വിരുധാച്ചലം കഴിഞ്ഞു കാണുമെന്നു. പക്ഷേ സത്യാവസ്ഥ അതായിരുന്നില്ല. വിരുധച്ചലത്ത് 5:30 നാണ് ട്രെയിന് എത്തിയത്. അവിടെന്നു ഒന്നേകാല് മണിക്കുറോളം പോയാലെ വില്ലുപുരത്ത് എത്തുകയുള്ളൂ. ഏഴുമണിക്ക് വില്ലുപുരത്തെത്തി നേരെ റെയില്വേ ബസ്സ് സ്റ്റാന്റില് എത്തി. ആദ്യം കിട്ടിയ ബസ്സില് കയറിപറ്റി ഇരിക്കാന് സീറ്റ് കിട്ടിയില്ല. പക്ഷെ അത്യീവശ്യം ആളുകള് നിറഞ്ഞതുകൊണ്ട് വണ്ടി അധികം സ്റ്റോപ്പുകളില് നിര്ത്തിയില്ല. ഏറ്റു മണിക്ക് തന്നെ പുതുച്ചേരിയില് എത്തി. ഉടനെ ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ച് ഹോസ്റ്റലില് ചെന്ന്. പെട്ടെന്ന് റെടിയായി ഒഫീസിലൂട്ടു. ഒഫിഇസ്സില് എന്താണ് പണി എന്ന് എല്ലാവര്ക്കും മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ.....ഹി ഹി...
അപ്പൊ പിന്നെ കാണാം.....ബൈ ബൈ.....
ഞാന് എഴുതുന്ന എന്റെ ഭ്രാന്തന് ആശയങ്ങളാവും ഇവിടെ.... വായിച്ചു...വായിച്ചു..നിങ്ങള്ക്കു ഭ്രാന്താകാതിരുന്നാമതി...
No comments:
Post a Comment